Ktoś się urwał z… palmy

Po naszych wcześniejszych doświadczeniach (2014 oraz 2013)z działalnością współczesnych twórców nikogo nie ucieszył fakt, iż po raz kolejny w ramach gry mamy odwiedzić Muzeum Sztuki Nowoczesnej mieszczące się w budynku dawnego sklepu meblowego Emilia.

msn1Historycznie rzecz ujmując sztuka współczesna obejmuje okres od zakończenia II wojny światowej, aż po dzień dzisiejszy. Jak twierdzą znawcy, sztuka współczesna obraca się wokół idei wolności. Cały czas kogoś wyzwala, nieustannie walczy ze zniewalającym jednostkę systemem. Paradoksalnie tym systemem jest ten, z którego czerpie korzyści np. stypendia, granty, uczelnie, muzea etc. Paradoks drugi polega na tym, że sztuka współczesna chce zniszczyć ten system dzięki któremu może się rozwijać i trwać.

Od XX wieku o kształcie kultury decyduje dominacja w niej. Bez względu na intencje jakimi kierowali się zwolennicy nowego systemu, realizacja ich celów obejmowała likwidację kultury będącej podstawą starego systemu. Tworzenie nowej ideologii rozpoczęło się w latach 20-stych ubiegłego wieku. Celem było zniszczenie wpływu kultury mieszczańskiej na masy. Ponieważ pod względem ekonomicznym nowa ideologia nie mogła zaproponować nic atrakcyjnego, mogła jedynie obiecać uwolnienie społeczeństwa od ograniczeń kultury mieszczańskiej. Jakich? Przede wszystkim system norm społecznych oraz chrześcijańska moralność, które według założeń ograniczają wolność. Adresatem nowej kultury stała się młodzież, która w naturalny sposób przeżywa bunt i poszukuje odpowiedzi na pytanie o tożsamość oraz najważniejsze prawdy życiowe. Ponieważ naturalnym środowiskiem w którym młody człowiek wzrasta, uczy się zachowań i kształtuje charakter oraz moralność jest rodzina, naturalnym wrogiem nowej kultury stała się właśnie rodzina oraz religia. Zatem nowa kultura – antykultura skierowana jest przeciw tradycyjnej kulturze europejskiej. Zmiany jakie zachodzą, widoczne są gołym okiem i nie stanowią tematu niniejszego bloga.

Współczesną sztukę można podzielić na dwa nurty: artystyczny będący kontynuacją sztuki modernistycznej oraz ideologiczny, który bardziej opiera się i stanowi socjotechnikę. Mamy tu do czynienia z antysztuką, która jest konsekwencją antykultury. Zaliczanie owej socjotechniki do zjawisk artystycznych jest jej nobilitacją i czyni ją tym bardziej skuteczną.

Szeroko problem sztuki współczesnej został omówiony na stronie poświęconej historii sztuki. Na zakończenie powyższego przydługiego wywodu pozwolę sobie na zamieszczenie cytatu pochodzącego z powyższej strony.

Mówiąc precyzyjnie, elementy te nie zostały wyrugowane z obszaru sztuki, ale zepchnięte na margines przestrzeni publicznej zarządzanej przez antykulturowych urzędników i agitatorów. W praktyce wygląda to tak, że np. w Warszawie funkcjonuje około setki małych prywatnych albo kooperacyjnych galerii prezentujących najrozmaitsze gatunki sztuki, ale trzy największe, prestiżowe, doskonale wyposażone, położone w centrum miasta galerie utrzymywane ze środków publicznych – Zachęta, Centrum Sztuki Współczesnej i Muzeum Sztuki Nowoczesnej – prezentują wyłącznie antysztukę.

Tym bardziej cieszymy się, że w tym roku nie trzeba było odwiedzać Muzeum Sztuki Nowoczesnej. Aby rozwiązać zagadki wystarczył komputer i niezastąpiony ‚wujek google’. Tajny kod placówki umieszczony był zaś w księgarni. Uff…

msn2

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s